ساناز سید اصفهانی میس شانزه لیزه در جزیره ای در کهکشان
آمبیانس : (( اینجا ))
فیلم ( قوی سیاه ) ، که نمیدونم دقیقا به دلیل ناتالی پورتمن یا دریاچه قو ی چایکوفسکی ، یا کارگردانش ، دارن آرونوفسکی ، شهرت پیدا کرده ….رو دیدم . (روی هر کدوم کلیک کنید اطلاعات دیده میشود ) .
برای اینکه برای شما جالب انگیز تر باشه مصاحبه ی ناتالی پورتمن رو در ( ادامه ی مطلب ) میگذارم که خودش توضیحات بسیار درست و حسابی از نقشش در گفت و گو داشته و احتیاج به زبان چربی و حرف های اضافی من نیست . اما نظر شخصی خودم علاوه بر صحبت های ناتالی پورتمن ، به عنوان یه مخاطب ، از بیرون ، نه از زاویه ی دید بازیگر، اینه :
توی این فیلم ، لحظاتی بود که ، رابطه ی مادر و دختر رو نشون میداد ،گاهی میگفتم ، کاش من هم از این مامان ها داشتم ، اما رفته رفته جنس مادر بودن در این فیلم ،کپی کمرنگ مادر در فیلم (معلم پیانو / هانکه ) با بازی درخشان Annie Girardot ، شد . انگار مادرهای وسواسی و بیمار سهم بزرگی در هنرمند شدن فرزندانشون دارند . این ایراد اولم (نه اشکال ها 🙂 دوم : انتخاب هوشمندانه ی باله ی دریاچه قو برای تبدیلش به فیلم خیلی جذاب بود ، اما با عرض شرمندگی من در این فیلم برخلاف داوران اسکار و … بازی ناتالی پورتمن رو بازی درخشانی ندیدم . او در کوهستان سرد در همان چند سکانس کوتاه بسیار تاثیر گذار تر بود . در این جا تنها کیفیت رقص باله بود که تو رو مشتاق میکرد که ” هی ، اینی که داره باله میرقصه همون ماتیلدا ی لئون – پروفشناله )؟! ” در فیلم یک بالرین باید در دو نقش بازی کند و این خود ، د رخود ،و به خودی خود و خودبه خود ، ما را و فیلمساز را وارد مقوله ی روانشناسانه میکند ، چیزی که در اعماق خود وصل به آرکی تایپ ها میشود . در این فیلم از ( سایه و پرسونا ) = ( خواسته های رانده شده ، سرکوب شدگی ها ، چیزهایی در پنهان نهاد آدمیزاد ) و خود اصلی آدمیزاد که متشکل از آنیما و آنیموس و سایه و … است ، استفاده شده بود .
من انتظار داشتم همین طور که فیلم جلو میرود علاوه بر همراه شدن با ذهن نینا که مسخ میشد و به قو تبدیل میشد این سیاهی و سفیدی را در نگاهش و در رفتارش میدیدم . او همیشه منزوی، ساکت ،به شدت خشک و سرد بود حتی در ایفای نقش قوی سیاه ، با آن همه گریم در سکانس های آخر توانست در رقص این را نشان دهد، در طول فیلم نع . هر از گاهی (لیلی) (مینا کونیس ) دوست و رغیب او را خود نینا میدیدم ، چیزی که خود نینا از آن بی خبر بود ، اتفاقاتی که مای مخاطب میدیدیم نه کاراکتر فیلم ، لحظات کندن پوست دست ، ناخن ، فرو کردن سوهان توی صورت و خود زنی ها ، کاملا من را متاسفانه یاد (معلم پیانو ی هانکه) انداخت . ارتباط این دوفیلم با موسیقی و اشخاص فیلم با حرفه شان کاملا شبیه هم بودند . فضا سازی ها متفاوت بود . قوی سیاه را یک بار دیگر خواهم دید اما معلم پیانو را هر هفته هفت روزش …بارهاو بارها .
***
قرص و قرص و قرص دم دمای صبح همین طور که میون مرگ قسطی غرق بودم من رو در گرداب خواب برد و وقتی بیدار شدم دیر شد و نتونستم به موقع به سینما آزادی برسم . بنا بود پشت صحنه ی در باره ی الی رو ساعت ۶ نشون بدن ، رایگان . نشد . رفتم سمت تئاتر شهر، کار خاصی رو ندیدم که برم به تماشاش،رفتم کافه ، هی مشعل فروزاندم و گپ و گفت با همون آدمهای همیشگی ، رد باز میشد و میومدن آدمها میرفتن . قصه های سیار سیال . بیهودگی . برگشتم به خونه . کتاب . کتاب . اتاقم رو کردم ویرونه . همین .
گفتگوبا ناتالی پورتمن در باره ی فیلم قوی سیاه .
از خشکی ناتالی پرتمن تو فیلما خوشم نمیاد,انگار هیچوقت قرار نیست اونقدر انعطاف پذیر باشه که خودشو بگنجونه تو نقش,فیلمو ندیدیم,کارای انجام نداده زیاد دارم,وقت کم ولی.
من برم بخوابم که واقعا خستم،شبت بخیر
خودت گفتی اسمشو برات تایپ کنم… منم لینکشو از آی ام دی بی برات فرستادم… استاد اصلا کامنتا رو می خونی تایید می کنی؟؟
http://www.imdb.com/title/tt0143334/………. اگر تونستی گیر بیار ببین حالشو ببر
اگر راست است که هر کسی یک ستاره روی آسمان دارد، ستارهٔ من باید دور، تاریک و بیمعنی باشد-شاید من اصلاً ستاره نداشتهام بوف کور
مرسی عزیزم.
دارم به حرفهات فکر می کنم…
میس جان شاید تو من و یادت نباشه اما مطمئن باش اگه من تو رو میدیدم حتما میشناختمت
دررررررررررررررررررو بر میس ِ من…
…این خانم را در مراسم اسکار به یاد دارم که نا خود آگاه با گریه کرنش رو سن مننم گریم گرفت….
…
جدا تبریل به قو میشه؟
اااا، یادتونه داستانتون یک بار این جا نوشته بودید که از فکر میکنید داره از کنار دستاتون پر در میاد و قرار بود پرنده ای باشید؟
یاد ِ اون افتادم….
…
خووووووووووووووووووووووووووووووووبید؟
( دکترم مگه…آری آرای آری…)
دیگه استرس دارم تو کامنت دادن که نکنه بی ربط باشه تایید نشه…
به باشین میس ِ من…
بدرووود
به یادتم………..
سلام.
برای این گفتم که خیلی هامون،یعنی خیلی از ما که تو سن جوونی هستیم. بیهودگی رو داریم با تمام معناش تجربه می کنیم. سرگردون بودن رو. درگیر تکرار شدن. رفتن تا ته یه خط و باز برگشتن و باز مجبور شدن واسه مرور دوباره ی همون یه خط. برای اینکه حرفات انگار که از ته دل من باشه اینجاست و می خونمشون.انگار همه محکوم به تجربه ی عشقی هستیم که آخری نداره و اونوقت مجبوریم کینه به دل بگیریم. خیلی تلخه همه چیز.
منم دوستش نداشتم زیاد با اینکه هم اسمیم و مثل من تنها با مادرش زندگی میکرد
فقط آخرش خوب بود
من عاشق وبلاگت وخودت هستم لطفا به منم سربزن
فعلا این گل روداشته باش
نمی دونم از نوری بیلگه جیلان چی دیدید؟ … ولی "قصبه" اولین فیلمش که با کمترین امکانات ممکن ساخته(یه دوربین که حتی صدا هم ضبط نمی کرده و فیلم بعدا دوبله شده چند بازیگر و یک محیط بکر و دست نخورده بدون عوامل و هیچ چیز دیگری) یه شاهکاره… شاهکار به معنی اصیل کلمه… کاش میشد آدم همت کنه و از این مدل فیلما اینجا بسازه… ضمنا چرا فکر می کردی جو می گیرتم و به به و سوت و کف راه می ندازم برای فیلمه؟؟؟؟؟؟؟؟
میس جان آیلند. ببین…منم می رم به نیت تو امشب می بینمش… الان مجموعه و برات می فرستم توی وورد… اخ من چرا الان قلبم برات زد یه هویی؟؟؟ به خدا راست می گم…خودمو که خر نمی کنم دیگه.
با نظرت راجع به قوی سیاه موافقم عالی بود
میس جان! ماچیدمت
منم دوستت دارم! اینا رو بی خیالش، دیروز رفتم نمایشگاه کتاب. یه کتاب از "سلین" پیدا کردم به اسم "معرکه". رفتی نمایشگاه میسی؟ کتابی چیزی پیشنهاد نمی کنی بخرم؟ راستی میسی تو چرا از "موراکامی" چیزی نمی نویسی؟ نمی خونیش؟ به نظرم میاد که به سلیقه و روحیاتت خیلی نزدیکه.
میس جان! منم الان دقیقاً احساس می کنم که تو کامنتهای من رو نمی خونی یا جواب کامنتهای قبلیت یادت نیست! منم می دونستم که معلم پیانو رو دوست داری. به خاطر همین تو پست مربوط به روبان سفید ازت پرسیدم که قوی سیاه رو دیدی یا نه؟ و اینکه آرونوفسکی از هانکه تقلید کرده! خب الانم گفتم که خوشحالم قوی سیاه و دیدی و نظراتمون مشابهه! حالا چطور شده فکر کردی من تو رو نخونده کامنت می ذارم؟! عجیبه فکر می کردم کامنهای من مرتبط ترین کامنتها به نوشته ها باشن! نتیجه داره برعکس می شه!
میس جان! منم الان دقیقاً احساس می کنم که تو کامنتهای من رو نمی خونی یا جواب کامنتهای قبلیت یادت نیست! منم می دونستم که معلم پیانو رو دوست داری. به خاطر همین تو پست مربوط به روبان سفید ازت پرسیدم که قوی سیاه رو دیدی یا نه؟ و اینکه آرونوفسکی از هانکه تقلید کرده! خب الانم گفتم که خوشحالم قوی سیاه و دیدی و نظراتمون مشابهه! حالا چطور شده فکر کردی من تو رو نخونده کامنت می ذارم؟! عجیبه فکر می کردم کامنهای من مرتبط ترین کامنتها به نوشته ها باشن! نتیجه داره برعکس می شه!
میس جان! خوشحالم که فیلم رو دیدی و همون طوری که فکر می کردم هم نظریم. بالاخره آرنوفسکی یه کارگردان هالیوودیه و دقیقاً خواسته از فیلم معلم پیانو یک نسخه عامه پسند بیرون بده که خب موفق هم شده. اما حتی نتونسته یه اپسیلن هم خارج از قالب هانکه کار کنه. فضای هنری و مادر و دختر (نه حتی فضای مثلاً کاری و پدر و دختر!!!) و صحنه های بسیار اضافی با گرافیک شدید، که غالباً هانکه از نمایش مستقیمشون پرهیز می کنه چون نیازی بهشون نداره برای بالا بردن اثرگذاریش! و خب در مورد ناتالی پورتمن من حتی می تونم بگم که این شخصیت و حالت عجز و استیصالش رو تو فیلمهای دیگه ش (مثلاً The Other Boylen Girl) هم دیده بودم. خلاصه که شاید ماکت عامه پسند زیبایی ساخته باشه ولی همچنان یه ماکته!
توکه اینقدرخنگ نبودی ربطش همین دردودلهاست دیگه اه
می خوانمت