از (من ) چه خبر ؟

از من چه خبر ؟ مدتی ست صدایم را بریده اند . نه فقط صدا ، که جان ِ صدا را نیز . تکه تکه اش کرده اند . گذاشته اند توی یخچال تا یخ بزند . به شکلِ مربع های کج و کوله . نشسته ام روی زمین ، زانوها را بغل کرده ام و دارم با صدای سرم فکر میکنم . از سرم صدا در نمیاید . فکر ها لال شده اند و من به سایه ها خیره مانده ام . او رفته است . یادم نیست کی اما رفته است . بلند میشوم و تلفن را برمیدارم . صدای بوق آزاد را میشنوم . با اینکه کسی پشت خط نیست اما من همان طور ایستاده ام و دارم به بوق ممتد گوش میدهم . میخواهم با بوق ممتد حرف بزنم . پیش تر بهانه ای جور میکردم و به ۱۱۰ زنگ میزدم و سئوالی را در مورد پرونده ی جنایی فرضی که در لحظه از خودم میساختم ، مطرح میکردم و مامور بنده ی خدا را وادار میکردم برای نوشتن کمی الاعات به من بدهد . . . این بازی خیلی وقت است تمام شده است . . . دیگر همه چیز کوچک شده ، زندگی رفته است توی محدوده ی مربع های رنگی یا سیاه و سفید و با رد کردن نگاهی تمام میشود . من داخل این مربع ها خودم را تکرار میکنم که فراموش نشوم . از من چه خبر؟ موبایلم را برمیدارم . خاموش و روشن میکنم . شاید گوشی ام خراب شده که هیچ کسی صدایم نمیزند ؟ شاید اشتباهی شده . . . دفترچه ی حافظه ام را میاورم . . . نوشته ام که چه کسانی حذفم کرده اند . . . حذف شدن به معنای راندنِ تو در حاشیه . . . مثل نخاله ای که باید گوشه ای بماند تا جارو شود در دهان خاک انداز و برود به سطل آشغال . . . میبینم که خاک انداز دست کسی است که نقل و نبات م بود . اسمش نه که در ذهن من دست کمی از شکرپنیر و عسل و شهد و شیر نداشت ! حالا او که جزوی از همه است ، خاک انداز دستش گرفته تا من را توی زباله  بیاندازد . فکر میکنم چرا این طور شد ؟ وقتی یک بی ظرفی ، بی ظرفیتی میدهد ، همین میشود تو دریایی و در کوزه ی آن ها جا نمیشوی . . . آنها ، خاک انداز به دست ها ، شکر پنیرها ، در یک شکل رنجورنمایی ، با بهترین سیاستِ نادانسته ی بایسته در قاموسِ زیرکشان ، تو را سرزنش میکنند و سوزن در جانت میکنند تا خودشان نفس بکشند . آنها یخچال های زیر زمینی بزرگی دارند . آنها ثروتمندند و برای منور ساختن خودشان نور ِ تو را میگیرند ، صدایت را در یخچال میکنند و راحت با پاشنه های پهنشان و پوتین های سنگینشان از تو رد میشوند . روی زمین نشسته ام و نگاه میکنم به آبی که روی زمین در حال بالا آمدن است . فرش و مداد و کاغذ رویش بی قرار تکان میخورند . خیال میکنم خواب میبینم . خیال میکنم  . . . اما فرقی هم بین خیال و واقعیت نیست . . . زندگی در قبری به اندازه ی زمین . . . که تکرارش درس عبرت است و مرگ هر فصل و سال اش . . . سکوت ، میزاید و حجم غلیظش باعث میشود پلک نزنم . شیر آب چکه میکند . . . باد توی توری میچرخد و به زور میخواهد از پنجره داخل شود . . . زوزه میکشد . . . تنها کسی که به استقامتش شک میکنم و به استقبالش از من همین بادِ گذراست . . . من هم باد باید که باشم . . . نه شکر پنیر درست کنم نه زهر و زهرماری . . . فقط بروم . . . بزنم همه را له و لورده و ویران بکنم . . . این شرطِ بقا در این زمانه ی بی وفاست . او رفته است . گوشی تلفن دست من اشغال میزند . . . گوشی را میگذارم . یک سیگار روشن میکنم و به فیلترهای تلنبار شده زل میزنم . مکافات ِ رنج کشیدن در این ست که زبان ِ حاضر به یراقت را ببرند و بخواهند که نشنوند . پس زده شدن و طرد شدن یک منش کاملا عادی ست . از همه ی کسانی که خوابشان را دیده ام میترسم . موبایلم روی آب بالا آورده و نام های دوستانم را عق میزند . هر دامشان پی رخت خواب خودند و من ان میان نیستم . شاید من مرده ام . باید که موسی بیاید و عصایش را بزند بر این اقیانوس تنهایی تا راهی برایم باز شود . دود روی هوا ایستاده . آن هم تکان نمیورد . دود مُرده است و مثل جنازه خودش را و سنگینی اش را به رخ میکشد . او رفته است و اسم مرا جا گذاشته است . دست میکنم توی قفسه ی سینه ام و میبینم که قلبی توی قفسه نیست . در کشو های دنده ام هیچ نیست . . . صدای تپش های قلبم را میشنوم اما قلبم را پیدا نمیکنم . بلند میشوم و توی آب که هنوز به گردنم نرسیده است راه میروم . قلبم باید جایی افتاده باشد . . . پایم را روی جسم لزجی میگذارم . مثل قورباغه ست . . . له میکنم . . . قلبم است . . . دهلیز و بطنش میترکند و توی آب خون به پا میشود . خیال میکنم خواب میبینم . موبایلم را پیدا میکنم و شروع میکنم به ارسال انوع و اقسامِ پیام ها و زنگ ها . . . همه خوابیده اند یا جواب نمیدهند یا من را توی لیستشان ندارند یا حذفم کرده اند . به او زنگ میزنم که رفته . . . اثر انگشتش مثل مِهری مُهر شده روی پوستم جا خوش کرده است . جوابم را نمیدهد . توی آب شنا میکنم و به آشپزخانه میرود . آشپزخانه پرده ندارد . روی کابینتش درختچه های کوچک گذاشته ام و برای هر کدامشان یک اسم انتخاب کرده ام . . . از پشت شیشه ، برج های بلند رو به رو که تک و توک چراغ هایشان روشن و خاموش میشود دیده میشوند . مثل مربع های خوش آیند ِ اینستاگرام . مثل زندگی مربعی محدود دلخوش کنک . شیشه ی زهر ماری را از روی کابینت برمیدارم و میخواهم سر بکشم که همه اش میریزد روی آب . . . مستاصل مانده ام . . . خودم را جمع و جور میکنم . سعی میکنم روی زانوهایم پایین بیایم و دهانم را باز کنم تا یک کم زهرماری که روی آب شناور است بخورم . . . قلبم برای خودش ترکیده . . . و . . . من صدای ترکیدنش را نشنیدم . . . صدایش زیر این آبِ لعنتی ماند و ته نشین شد . این آب از جایی می آید که میدانم نامش (عاطفه ) است . و خودم کردم که لعنت بر خودم باد . . . دلم را هیچ کسی جز عاطفه ام له نکرد . . . جز اعتمادی که به دیگری داشته ام . . . یکی از آن دیگران همان اوست که رفته و جواب زنگ ها را هم نمیدهد .

این اوی بی وفا ! او دزد است . مقداری از خاطره و اعتماد و عشق مرا با خود برده است و به هیچ پلیسی نمیتوان زنگ زد و از این او شکایت کرد . سر جایم نشسته ام . نمیدانم روز چندم است . شبیه فیلم بلاتار شده ام . مثل اسب تورین ، در یک دور باطلی میگردم که نمیدانم چیست و چرا هست . من که دعوتش نکرده ام . روی زمین پر از کاغذ پاره ست . دارم داستانی را برای چندمین بار بازنویسی میکنم و این کار خیلی سخت است . . . یک جور تراش دادن است . . . عضله های روح ات خسته میشوند . همین طور خود انگشتانت . . . به داستان هایم فکر میکنم . به کتاب آخرم . یکی گفت :” کتاب تو رو چطور میشود پیدا کرد !” به این فکر میکنم که از وقتی ۱۷ ساله بودم گوشی تلفن را برمیداشتم و هر کتابی که میخواستم را به شهر کتاب نزدیک خانه مان سفارش میدادم . . . یعنی این کار انقدر غیر عادی بوده ؟ خیلی اوقات میرفتم در به در زیرزمین های خاک نشسته  میشدم دنبال دنبال شماره ی شماره ی به خصوصی از یک ماهنامه ی به خصوص ! فایده ی این کارها چیست . بلند میشوم و همه ی کاغذ ها را میریزم توی سطل آشغال و شروع میکنم به باز کردن مربع های زنگین . . . و شمردن تعداد ِ لایک های دلبر زیر این محدودیت ِ فریبنده . . . که خالقش و خودش دست به دست ِ فیلتر ، تنظیم شده و ریز شده اند . . . او که رفته بود با نقاب دیگری برمیگردد . . . شروع میکنیم به بازی کردن و تاس میریزیم . . . دوست دارم مارس شود و همه ی خانه هایش را ببندم . به همین که فکر میکنم میبینم که رو به رویم نیست . بلند شده و مداد گرفته دستش و دارد روی دیوارم یک چیزی مینویسد . خیلی به من ارادت دارد اما دارد میرود به دورترین نقطه ای که باید و نمیتواند این بازی را تمام کند . از من میخواهد یکی از تاس ها را برای همیشه به او بدهم . به او یادآوری میکنم که یکی از تاس ها هم مثل یک دست از ورق ها و نصف موهای سرم که چیده بودشان همه متعلق به رفت و امد های خود اوست و حالا هم میخواهد به این بازی پایان بدهد . باد توی توری می آید . مثل موجودی که مدام حجمش زیاد شود و بخواهد از پنجره تو بیاید زوزه میکشد . بیرون غبارآلود است . . . هیچ چیز از شهر معلوم نیست . او یک تاسم را گرو برده است و معلوم نیست کی برگردد . شاید هیچ وقت . سعی میکنم فکرش را از یاد ببرم . . . اما احتیاج به چند دست دارم تا کمکم کند . . . برای بردنش از یاد یک جرثقیل لازم است و دستهای ورزیده . . . تمام کسانی که شهد و عسل بودند عضلات ضعیفی داشتند که حتی اگر بودند هم نمیتوانستند کمکم کنند و برای همین رفتند که زیر وزنه ی من له نشوند . از من چه خبر؟ هیچ سنگین مثل یک بغض ِ لجباز مثل اسب سرکش . . . نشسته ام روی سنگی که نام من رویش حک شده است .

تنها فرق من با زندگان ، داشتن ِ  یک شماره ی یازده رقمی است که شانسی هم کسی نمیگیردش . . . بگیرد هم اشتباه است . . . اشتباهی ها سیریش ترین و ول نکن ترین و نفهم ترین موجودات روزگارند . نفهم ها خیلی خوب آبشان را از گلیمشان بیرون میکشند . آنها با دزدیدن ِ وقت ِ دیگران و صدای دیگران و گوش دیگران خلوت خود را پر میکنند و تا ابد نفهم میمانند . . . نفهمی میکنند و روی جهلشان هم یک مهر میزنند . . . باید فرار کرد . . . سراغ سیخ و تیغ رفت و این من عاطفی را کشت . باید روباه شد . . . یا که دزد . . . وقتی از خیر تو شر میرسد . . . باید با بازی آنکه رفت و یک تاس را با خودش برد به بازی رفت .

فیلمِ اسب تورین اثر بلاتار یکی از تاثیرگذار ترین فیلم هایی بود که تا به امروز دیدم . به جای نوشتن بیهوده شما را به لینک اینجا ا یا ادامه ی مطلب ارجاع میدهم تا اگر دوست دارید بخوانید و من بیهوده ننویسم که این نوشته تحلیل دقیقی از فیلم است .

کتاب ملت عشق را میخوانم و صدایم را ضبط میکنم تا آقای -م- ازم بخرد . ترجمه ی ارسلان فصیحی متاسفانه ترجمه ی درهم و برهمی است که خوانش اثر را کمی مشکل کرده است . هرچند واقعا خسته نباشد . . . خانم الیف شافاک تا این جای کار ، هنری به خرج نداده .  .  . کتاب را دارم تمام میکنم و حتما بعد از اتمامش نقد مفصلی درباره اش مینویسم . . . .اگر باشم البته . . . حقا که ملت ما هرچه به خوردش دهند میخورد ، میخورد ، میپوسد و میبیند و میپسندد . . . و حق اش همین است که دور از اعماق بماند و هوای سرب گرفته سکته اش بدهد .

فیلم ارغوان  جناب بنکدار و کیوان علیمحمدی یکی از بدترین فیلم های جشنواره پارسال بود . در عجبم چگونه اجازه ی ساخت گرفت ! نه تنها داستان پردازی ضعیفی داشت . . .نه تنها شعارگونه بود بلکه تصویر اشتباهی از  هنر و موسیقی و سینما را ارائه میدهد و خیلی جاها به خنده ات می اندازد و باز درعجبم که  از دوستان بازیگر خواسته میشود بیایند و دیگران را تشویق کنند که فیلم را ببینند !

درباره ساناز سید اصفهانی

متولد 14 . 9 . 1360 در تهران ، از سن پنج سالگی وارد هنرستان عالی موسیقی شد و بعد به مدرسه ی هنر و ادبیات ِ صدا و سیما رفت . ساز تخصصی او پیانو بود که به صلاحدید خانواده از ادامه ی تحصیل در این رشته به صورت تخصصی منصرف شد و وارد رشته ی ریاضی فیزیک شد و پیانو را در کنار درس با اساتید مجرب به صورت خصوصی فرا گرفت . او دارای مدرک انیمیشن کامپیوتری از مجتمع فنی تهران میباشد و همزمان با تحصیل و کار در این رشته وارد دانشگاه سوره ی تهران شد و در رشته ی تئاتر ، گرایش ادبیات دراماتیک تحصیل کرد . همزمان با ورود به دانشگاه شروع به همکاری با مطبوعات شد . او با روزنامه هایی چون همشهری ، همشهری مناطق ، اعتماد ، اعتماد ملی ، شرق ، تهران امروز ، فرهیختگان و ماهنامه ی ادبی گلستانه ، مجله ی نقش آفرینان ، ماهنامه ی رودکی و سینما- چشم ( روح سرگردان موزه سینما )، ماهنامه ی سیاسی فرهنگی دنیای قلم . . . همکاری کرده است .

همچنین بررسی کنید

گفتگو با استاد بابک شکی – آپارات

گفتگو با استاد بابک شکی یکی از بزرگ‌ترین چهره های تاریخ سوارکاری ایران ، در تاریخ 2 اردیبهشت 1405، در مکتب شکی ، در روزهای جنگ امریکا و اسرائیل علیه ایران در حالی گرفته شد که اینترنت بین المللی قطع و دسترسی به منابع اصلی ناممکن بود . بسیار خوشحالم که در این پروژه دو تیم حرفه ای فیلمبرداری و عکاسی با خلوص نیت و عشق کنارم بودند . این گفت‌وگو در یکی از کارگاه‌های صنعتی مکتب شکی و در کنار پنجمین چرخ خیاطی بازتولید شده ی استاد بابک شکی در حالی ضبط شد که سروش میلانی‌زاده و جلال زرگانی پشت دو دوربین فیلمبرداری و هلیا جولایی در حال عکاسی پروژه بود . هدف از این گفت‌گوی سه ساعته ی بی کات و استراحت ، نمایش اطلس یکی از استثنائی‌ترین سوارکاران تاریخ اسبی کشور است که بر تارک تاریخ معاصر ایران زمین طلوع کرد. با احترام سانازسیداصفهانی

Sahifa Theme License is not validated, Go to the theme options page to validate the license, You need a single license for each domain name.