نصفه کاره

Afficher l'image d'origine

اولین مرده ای که شستم ، یک بچه بود . یک نوزاد ِ یک هفته ای . به هیچ کسی نگفتم تا به امروز . راز را به هیچ تنابنده ای نباید گفت . راز را باید نوشت و با خود به گور برد . من همه ی این سالها این راز را همچون سایه با خودم ،در کنار ِ خودم ، نگه داشتم و این راز مثل سایه ، مثل ثانیه با من رشد کرد و بزرگ شد . اولین بچه ای که شستم دخترِ یک هفته ای زیبایی بود که خودم کشتمش . وقتی میخندید ، وقتی گریه میکرد ، وقتی نفس میکشید و نگاهم میکرد آتشی توی دلم روشن میشد . دوست نداشتم بزرگ تر شود . خودم  دو دستی و دستی دستی کشتمش . این بچه ، بچه ی خودم بود . قنداقش را باز کردم و انداختمش توی ماشین لباس شویی . دکمه ی روشن را زدم و نوزادم توی ماشین شروع کرد به چرخ زدن و توی آب غرق شدن و چرخ زدن و چرخ زدن و خفه شدن و جیغ هایش در امواج ِ مختلف توی حباب شیشه ای ماشین لباس شویی به خودش برمیگشت و من توی گوشم هِد فون گذاشته بودم که نشنوم . لابد وقتی مرد و تمام کرد من داشتم با موبایلم شطرنج بازی میکردم . یادم نیست چقدر زمان گذشت . شارژ موبایل ته کشید و خورشید سرش را از پشت کوه بیرون آورد . بی موقع ، مثل همیشه . در ماشین لباس شویی را باز کردم . بچه مچاله شده بود . گردنش شکسته بود انگار یک دستش پیچ خورده بود و به عقب رفته بود . توی کتفش جا به جا شده بود . چند تا از دنده های نرمش از گوشت تنش آمده بودند بیرون همه جا را خون ِ تن ِ نحیفش پُر کرده بود . لُخم شده بود و استخوان هایش مثل فنر زده بودند بیرون . نگاهش که کردم یاد ِ خودم افتادم . بارها این صحنه را تصور کرده بودم . خم شدم و بیرونش آوردم . قدر دستم بود . مثل یک تکه پرنده ی مرده . لابد با گردنی شکسته . انداختمش توی تشتک ، مثل یک تیکه فیله ی گوسفند . خشک بود و میخواستم خشک تر شود . باید برای اینکه همه ی تری اش از بین میرفت با گیره وصلش میکردم به طناب محکمی که رخت هایم را بهش آویزان میکردم . پس بچه را به گیره پیچ کردم که ول و شل نشود و بعد آویزانش کردم . گردنش خم شد روی تنش و دست و پایش آویزان شدند و دنده هایش هم که زده بود بیرون . اصلا دلم برایش نمیسوخت . شبیه عروسکهایی شده بود که در کودکی پاره شان میکردم . فرقش این بود که این نوزاد بچه ی خودم بود . میخواستم سیگارم را روشن کنم و فندکم را پیدا نمیکردم . همه جا تاریک بود . یک لحظه بی هوا دستم رفت روی چراغ و عکس شد سولاریزه و همه چیز خراب شد . بچه ای که توی تشتک غسل داده بودم . . . حالا رنگ باخته بود . بعدها مجبور شدم با کاتر بیفتم به جانش . دور دهانش را ببرم و دنده هایش را در بیاورم . همه ی انگشت هایش را با قیچی بریدم و بعد همه را با پونز ب دیوار اتاقم آویختم . یک هفته اش بود و من قصد داشتم تمام بدنش را پر از یادداشت کنم . میخواستم از او یک موجود ابدی بسازم . میخواستم عروسکش کنم . تا شبیه ما نشود . . . عزیز باشد . . . ابدی باشد . . .اثر باشد . . . مثل همه نباشد . .. وحشتناک باشد . . . با این همه یاد همه بماند . . . اما این رازم هم از بین رفت . . . دوست نداشتم وقتی بزرگ میشود در میان این گرگ هایی که دورم هستند بی امنی بکشد . . . میخواستم خودم همه کاره اش شوم . دوست نداشتم سواد داشته باشد یا مدرسه برود . . میخواستم توی کمد یا توی قاب نگهش دارم . . یا بیندازمش توی الکلی چیزی . . . اما حالا با این هوس و میل مبهم به کشیدن سیگار در این هوای بد مجبور شدم از او کلاژی درست کنم . کلاژ هر روز بزرگ تر میشد . با من یکی میشد . . . با من حرف میزد . . . هر تکه اش توی هوا صدا میکرد . . . روی زمین میدوید و من صدای پاهایش را میشنیدم . . . توی تلویزیون میرفت و کانال ها را عوض میکرد . . . بی اجازه ی من توی وان مینشست و شیر آب را باز میکرد . هر وقت میخواستم بخوابم زیر لحافم با شیپور سر و صدا ایجاد میکرد . مدت هاست که برای رها شدن از این همه سر و صدا شب ها نمیتوانم بخوابم . هر وقت هم که به تخ میروم گوشی توی گوشم میگذارم تا صدایش را نشنوم . گاهی شیطنت در میاورد و میرود توی بالکن و از درز میخواهد با باد بیاید تو و تنش را محکم به شیشه میزند . میخواهم گریه کنم . پتو را تا جایی که میتوانم بالا میکشم . نمیشود . از تخت پایین می آیم میروم آشپزخانه و به صبح نگاه میکنم . سردم شده . یک سیگار روشن میکنم و با اینکه هیچ میلی به کشیدنش ندارم اما میکشم . یادم رفته که قرص خورده بودم یا نه . . . دنبال قرص هایم میگردم . کشو ها را مثل دیوانه ها تند تند باز میکنم و میبندم . قرص سبز رنگم نیست . اگر نباشد نمیشود . . . از روی لباس خوابم کاپشنم را میپوشم و کلاهش را روی موهایم میآورم . با همان پیجامه میدوم بیرون . سوار ماشینم میشوم و به داروخانه ی شبانه روزی نزدیک سر میزنم . هنوز خیابان ها شلوغ نشده اند . . . اصلا ماشینی نمیبینم . . . هیچ کس توی خیابان نیست . میفهمم که مدرسه ها را تعطیل کرده اند . داروخانه ی شبانه روزی بسته است . خیلی تعجب میکنم . بنزینم دارد تمام میشود . ماشین را روشن میکنم اما مدام خاموش میشود . هر کاری مکینم استارت نمیزند . پیاده میشوم . صدای نوزادی را میشنوم که توی کالسکه اش دارد میخندد و یک کامیون به کالسکه میزند و او پرت میشود زیر لاستیک ماشین ها و میمیرد . یادم می افتد که این تصویر را دیده بودم . هیچ کسی توی خیابان نیست . موبایلم را نیاورده ام . توی جیب کاپشنم یک کارت تلفن هست . به اولین بادجه ی تلفنی که میرسم زنگ میزنم . . . شماره ها را اشتباه میگیرم . هر کسی گوشی را برمیدارد من را نمیشناسد . . . شاید هم نه . .  من دارم شماره ها را درست میگیرم . . . از حافظه ها پاک شده ام . . . کارت تمام میشود . مغازه ها بسته هستند . حالا باید پیاده توی این سوز ِ گدا کُش برگردم خانه . کلید را روی در جا گذاشتم . . . اما اشکالی ندارد . میدانم که اتفاقی نمی افتد . بچه ام را میبینم که روی درخت بزرگی در حاشیه ی خیابان نشسته است توی لانه ی کلاغ ها و دارد به من دهن کجی میکند . یک چیزی توی دلم میسوزد . انگار دارم آتش میگیرم . سرم را بالا می آورم . توی تخت خوابم هستم . همه اش را خواب دیده ام . صورتم خیس عرق است . میپرم توی آشپزخانه و بطری آب معدنی را سر میکشم و سیگارم را روشن میکنم . بعد باید به اتاق ظهور عکس بروم و ببینم عکسی که از نوزاد مرده گرفته بودم چطور شده . . . اولین مرده ای که توی تشتک ظهور عکس شسنم را خودم گرفتم . . . مادرش وقتی بچه را به دنیا آورد یک هفته نکشید که مرد و بچه را توی بیمارستان رها کرده بودند . من با دوربین رفته بودم برای یک کار دیگر . . . میخواستم آزمایش خون بدهم که دیدم این بچه را مثل ماهی توی آکواریم گذاشته اند . . . از اینکه بزرگ شود و توی این دنیا رها شود . . . غمگین بودم . . . پدرش معلوم نبود چه کسی ست و مادرش هم مرده بود . . هیچ ملاقاتی نداشت . انقدر زیبا میخندید که نمیشود حتی نوشت . . چشمهایش را موقع نشان دادن خنده میبست و لبش را متبسم نگه میداشت . . . میخواست قیافه ات را در حافظه اش ثبت کند . من او را با گرفتن این عکس ابدی کردم . حتما یک روز که بزرگ شود . . . یک جایی پیدایش میکنم و برایش میگویم که چقدر دوست داشتم همان روزها که یک هفته بیشتر نداشت خفه اش میکردم تا این دنیا را هرگز تجربه نکند . تا این هوا ی کثیف را در ریه نکشد . . . تا با این مردم پر از کبر هم صحبت نشود . . . عکس همان طوری که میخواهم از آب در آمده . خیالم راحت شد . حالا برمیگردم سر جایم . میخوابم و امیدوارم دیگر خواب نبینم . میدانم که روزی تو هم دوست داشتی من بمیرم . اما جرات کشتنم را نداشتی . برای همین تحقیرم کردی .

Afficher l'image d'origine

تو دوست داری خوب به نظر برسی . میخواهی من زنده باشم اما به هر قیمتی . . . میخواهی تحقیرم کنی . موهایم را توی دستت بگیری و بکشی . میخواهی روانم را در انتظار بچلانی و آبِ حیاتم را و عصاره ام را از جانم در بیاوری اما میخواهی من زنده هم باشم . نمیشود که تو من را به کنج دیوار ها پرتاب کنی و بخواهی در این هوای یک نفره ی دودی با این همه غبار و تنهایی زندگی کنم و تو از دور نگاهم کنی . . . از دور با غرورت خفه ام کنی . . . تو جرات کشتنم را نداری . برای همین حذفم میکنی . . . آتشی که در توست میسوزاند ، آتشی نیست که نور داشته باشد . حالا من همان بچه ام که رها شده و تو داری تماشایش میکنی اما نمیبینی . تو میخواهی دست به سینه به همه ی اشک های من لبخند بزنی و به علامت تحسین از کنارش رد شوی . تو کبر داری . کاش به جای این همه ، شمشیری داشته گداخته و سرم را میبریدی . . . یا قربانی ام میکردی . . . نمیشود که تو برای خودت زنده باشی و بخواهی نطق کنی و نصیحت کنی و ازمن بترسی . . . تو من را ترسو بار آورده ای . . . چون توی این خانه رهایم کرده ای . . . همین کنج خانه . من نصفِ کاره ام . تمامم کن . . . بعدها میفهمی که باید از کشیدنم دست میکشیدی و حالا اسیر این زن اثیری هم نیستی . . . چون تو هیچ نمیفهمی که من نصف کاره چقدر بیشتر تو ی همه کاره جوهره ی هستی در وجودم رخنه کرده . من از کنج خانه با تو سخن میگویم . . . همین من ، که تصویری است از کودکان بزرگ شده . یک روز باید بیایی و تمامم کنی تا نصفه زنده نمانم .

درباره ساناز سید اصفهانی

متولد 14 . 9 . 1360 در تهران ، از سن پنج سالگی وارد هنرستان عالی موسیقی شد و بعد به مدرسه ی هنر و ادبیات ِ صدا و سیما رفت . ساز تخصصی او پیانو بود که به صلاحدید خانواده از ادامه ی تحصیل در این رشته به صورت تخصصی منصرف شد و وارد رشته ی ریاضی فیزیک شد و پیانو را در کنار درس با اساتید مجرب به صورت خصوصی فرا گرفت . او دارای مدرک انیمیشن کامپیوتری از مجتمع فنی تهران میباشد و همزمان با تحصیل و کار در این رشته وارد دانشگاه سوره ی تهران شد و در رشته ی تئاتر ، گرایش ادبیات دراماتیک تحصیل کرد . همزمان با ورود به دانشگاه شروع به همکاری با مطبوعات شد . او با روزنامه هایی چون همشهری ، همشهری مناطق ، اعتماد ، اعتماد ملی ، شرق ، تهران امروز ، فرهیختگان و ماهنامه ی ادبی گلستانه ، مجله ی نقش آفرینان ، ماهنامه ی رودکی و سینما- چشم ( روح سرگردان موزه سینما )، ماهنامه ی سیاسی فرهنگی دنیای قلم . . . همکاری کرده است .

همچنین بررسی کنید

گفتگو با استاد بابک شکی – آپارات

گفتگو با استاد بابک شکی یکی از بزرگ‌ترین چهره های تاریخ سوارکاری ایران ، در تاریخ 2 اردیبهشت 1405، در مکتب شکی ، در روزهای جنگ امریکا و اسرائیل علیه ایران در حالی گرفته شد که اینترنت بین المللی قطع و دسترسی به منابع اصلی ناممکن بود . بسیار خوشحالم که در این پروژه دو تیم حرفه ای فیلمبرداری و عکاسی با خلوص نیت و عشق کنارم بودند . این گفت‌وگو در یکی از کارگاه‌های صنعتی مکتب شکی و در کنار پنجمین چرخ خیاطی بازتولید شده ی استاد بابک شکی در حالی ضبط شد که سروش میلانی‌زاده و جلال زرگانی پشت دو دوربین فیلمبرداری و هلیا جولایی در حال عکاسی پروژه بود . هدف از این گفت‌گوی سه ساعته ی بی کات و استراحت ، نمایش اطلس یکی از استثنائی‌ترین سوارکاران تاریخ اسبی کشور است که بر تارک تاریخ معاصر ایران زمین طلوع کرد. با احترام سانازسیداصفهانی

Sahifa Theme License is not validated, Go to the theme options page to validate the license, You need a single license for each domain name.